VİNCENT, FRANÇOİS, PAUL VE DİĞERLERİ

akşamüstü arabada giderken athena çalıyordu

2007-10-05T02:01:00.000-04:00

Tam öyle değil aslında. Bir defa akşamüstü değil, basbayağı akşamdı. Karanlık olduğunu hatırlıyorum. Hem zaten, karadan 2-3 dk.lık birhızlı tekne yolculuğu ile varılan 3-4 kiliseli adada güneşin batışını seyretmiştik.
Sonra araba da değil, dolmuştan bozma birşeydi. Şunun gibi: Pencerelerden bazıları yoktu. Kapıyı da pek kapatmıyorlardı.
Sonra yaptığımıza gitmek de denemez pek, daha çok sallanıp yuvarlanıyorduk.

Ama Athena çaldığı doğru. Oradaki tek kaset o muydu, veya müzik sistemine bağlanan minik basit mp3 çalardaki tek albüm müydü, öyle birşeydi. Ska da sevmem aslında. Ama o anda gerçekten iyi gitti. Yani mirk elam'dan her gece filan olsa daha iyiydi tabi ama iyi idare etti.
Aslında deniz, üstüne güneş batışı gelince bir yorgunluk çökmesi ve durgunluk beklenebilirdi ama nedense hiç öyle değildi. Kanımız kaynıyordu. Özellikle benim.

Şoför koltuğundaki uzun saçlı oğlan müziği hareket ettikten hemen sonra açmıştı. Diyelim bunun gibi birşey (bu sanırım 2. şarkıydı). Hızlı ritmli, oynak birşey. Sesi de sonuna vurunca minibüs inlemeye başladı. Hatta baştan ritmle beraber minibüsü de sarsıyordu şoför, frenlerle. Ormanın içindeki daracık, bol virajlı ve karanlık bir yolda gittiğimiz düşünülürse bu pek de akıl karı değildi belki. Karşıdan birşey gelince sakinleşip kenara çekiyorduk.
Birileri dansetmeye başladı. Dikkat ettim, hep yabancı kızlar. Bir Rus, iki Ukraynalı ve daha çok salınıyor olsa da bir İtalyan. Tempo tutarak ya onları seyrediyordum, ya da içeriyle uyumsuz ama gözalıcı biçimde huzurlu olan dışarıyı.

"Hadi Simon, oturmaya mı geldik" gelince en arka sıradan, işin başa düştüğünü anladım. Bensiz hareketlenmeyecekti minibüs. Demin de söylemiştim sana, güzel oluyor. Ben olunca dansedenler arttı birden. Nedense. Çünkü hepsini daha 1 gündür tanıyordum. Birara açık kapıdan uçuyordum. Ama hoş oldu, tutundum son anda.

Sonradan hepsi geride kalınca iyi hissettim. Hala dışıma çıkabildiğim için. Bir de hala limboda çıtaları iyice aşağılara indirdiğim için.

1. elden gazetecilik

2007-10-01T02:01:00.000-04:00

Wor dpress’i ‘yansıtan’ wordpr exy bir çözüm olabilir gibi gelmişti. Ayrıca, ne güzel birilerinin buna kalkışması. Ama tabi, o da kapatılmış. Şöyle anlatıyorlardı durumu. Tehdit, vs., hoş değil. Ama bu mektubu gönderen avukat telefonunu da yazmış. e, iyi ne güzel, aradım ben de. Konuştuk 10 kadar. Yaklaşık şöyle oldu -hatırladığım kadarıyla:

- İyi akşamlar, avukat şey beyle mi görüşüyorum?

- Evet, buyrun.

- Merhabalar, ben Simon. Size wordpre ss’le ilgili kısa bir iki sorum vardı.

- Buyrun.

- Wo rdprexy diye bir site var, wordpre ss’in içeriğini yansıtan. Onlara silmelerini rica etmişsiniz, müvekkilinizle ilgili siteleri, onlar da silmişler. Ama yine de o site de tamamen kapatılmış.

- Baktırayım, ben silmediler diye biliyorum.

- Sizden aldıkları maili yayınlamışlar. Ben de telefonunuzu oradan aldım. Sizin yazdığınız siteleri sildiklerini söylemişler. Müvekkilinizle ilgili ne leyhte ne aleyhte bir amaçları olmadığı için böyle yaptıklarını da yazmışlar.

- Onlar orada öyle yazıyorlar, bizi zor durumda bırakmak için. Ama aslında hiçbirşey yaptıkları yok.

- Yalnız, wordp ress’ten bahsetmiyorum. Onların hiçbirşey yaptığı yok. Ben sonu pre xy, e x y diye biten, en son 2-3 gün önce yasaklanan siteden bahsediyorum. O bu yasağa karşı oluşturulmuştu.

- Anladım.

- Aslında tabi niye sadece o siteleri yasaklatmadığınızı, tüm wordpress’i yasakladığınızı da sorabilir miyim?

- Siz türkiye temsilcisi misiniz?

- Yok, ben kendi halimde bir blog yazarıyım. Bir aydan fazla süredir benim blogum da yasaklanmış durumda.

- İsminiz ne demiştiniz?

- Simon.

- Türk değilsiniz yani?

- Dayım İngilizmiş.

- Şimdi simon diye bir site kursa birisi, içinde size hakaret içeren şeyler yazsa… Bilmem gördünüz mü yazanları ama hakaret dolu sözler…

- Bunu anlıyorum tabi. İçerik ayrı bir konu. Ama neden hepsini yasaklıyorsunuz?

- Biz de tabi yasaklamaktan memnun olmuyoruz ama. Ama bu siteye 3 kere yazdık, bu hakaret içeren yayınları kaldırın dedik. Hiçbirşey yapmadılar.

- Onlar yasaklanırsa alıp başka yere kopyalarlar diye mi tüm wor dpress peki?

- Evet. Bizim sürekli bunu kontrol etmemiz çok zor. Onlarınsa bunu yapması çok kolay.

- Wordp rexy de yapmış zaten. Yo utube’de de neden aynıydı sanırım. O videolar kaldırılır, tekrar konur diye.

- Evet, hatırlarsınız ne hakaret içeriyordu o videolar.

- Yalnız, bunun sonu yok ki. Oradan alır, başka blog sitesine koyarlar. Daha büyük blogger var mesela, oraya koyarlar.

- Tüm blog sitelerine yazdık zaten, uyardık hepsini buna karşı. Bazılarından cevap geldi, yardımcı olacaklarını söylediler, bazılarından hiç gelmedi.

- Bence gerçekten bunun sonu yok. Yalnız benim şimdilik sadece vurgulamak istediğim, wordpr exy’ye bir baktırın dediğiniz gibi. O iyi bir çare olabilir gibi gelmişti bana. Hem dava konusu içerikler yok, hem de diğer sitelere erişim sağlıyor.

- Tamam, baktırayım ona. Bize şurada da var diye haber veriyorlar, öyle harekete geçiyoruz.

- Ben onlara inanıyorum. O yüzden ilgilenirseniz sevinirim.

- Tabi baktırırım.

- Tamam, iyi akşamlar size.

- İyi akşamlar.

(mümkün değil, kurgusuz yapamıyorum, ama burada gerçekten çok az.)

Bu arada kibar ve genç sesli bir bey olduğunu da söylemem gerek. En garip olan da şimdiye kadar hiçbir gazetecinin veya mesela wordpress tr’den birinin kendisini arayıp bunları sormamış, sonra da haber yapmamış olması.

(Bir yandan da fazla mı yumuşak davrandım, bu sansürün hakkını niye aramadım diye düşündüm sonradan. Ama ben böyle biriyim. Sonra kibar kibar konuşan birini sıkıştırmak nezakete sığmaz gibi geldi sanırım. Ve hem bu telefonun tek amacı word prexy’yi açtırmaktı aslında, tüm sansürü sorgulamak değil).

boş alanda karşılaşmalar

2007-09-27T01:58:00.000-04:00

Birkaç gün önce bölümden çıkmış, koridorda yürüyordum. Karşıdan gelen, spor giyimli, geniş geniş, rahat rahat, neredeyse arkasına yaslana yaslana yürüyen adamı birine benzettim. Sen hep böyle yapıyorsun, sonra tanımaya değmeyecek sefil biri çıkıyor. Bu da o Amerikalı hoca işte. Ama çok yakınıma geldiğinde hevesle “merhabalar, nasılsınız”.. O da: “iyiyim, siz”.. Murat Yetkin. Radikal’in Ankara temsilcisi, bir anlamda 2 numaralı yazarı. Zaten son birkaç gündür abd’de erme ni davasındaki konumumuzu anlatıyordu buradan. O da hocamın oraya buraya uzanan kollarından biriymiş meğer. Hiç içimden gelmedi ama bir torpil için bundan daha uygun bir durum olamazdı herhalde.

§ § § § §
Mağazaya yeni girmiştim. Erkek cüzdanlarının önünden geçerken Türkçe birşeyler duydum. Genç bir çift. Erkeğe bilezik bakıyorlar (ilginç). Sevimli duruyorlar. En azından bir merhaba diyeyim dedim. Ama geçerken öyle a, siz de Türk, naber denmiyor. Ben de oralarda dolandım biraz. Çok dalmışlardı alıp almama kararsızlığına, dikkat etmediler. Biraz uzaklaştım, 2-3 dk. sonra yaklaştım yine. Oğlan bakınca merhabalar dedim, o da selam verdi gülümseyip. Kız da baktı, onla da selamlaştık. Sonra diyecek birşey olmadığından hafiften uzaklaştım.

Bir kere daha rastlaşmaya çalıştım ama. Arka taraftaki çarşafların oraya bile baktım onlar için, ama orada olmadı. Sonra ben alacağım şeye daldım. Kapanmasına yakın çıkarken onlar da sonunda bileziği almış geliyorlardı. Hatta yandaki kasayı açan kasiyer çağırdı ama geçmek istemedim hemen. Yanımdaki fazla indirim kuponu geldi aklıma. Onlar yan tarafa geçerken ben de peşlerinden gidip bende böyle birşey var, isterseniz kullanın dedim. Aldı kız, teşekkür etti. Sonra çalışıyor musunuz, okul mu dedim. Araştırma dedi. Maryland’de. Buralarda iyi bir okul. Yakınlarda mı oturuyorsunuz dedi bana, evet dedim, çok yakın. Siz? Biz de. Sonra onların işi bitti, iyi akşamlar.

Ben de ödedim (çok rastlanılan bir durum değildir), çıkmak için yukarı çıkan yürüyen merdivene gelmiştim ki oğlan da henüz inmiş aşağıya tekrar, birşey aranıyor. Beni görünce teşekkürler dedi çekinerek. Yok, ne önemi var, zaten yanacaktı bir iki gün sonra dedim. Beraber çıkmaya başladık. Hangi bölümdesiniz dedim, maryland’i kastederek. NIH dedi. Yakınlarda devasa bir tıp araştırma enstitüsü var, oradaymış o. Aslında Boğaziçindeymiş, 2 yıllığına gelmiş. O da henüz. O zaman daha sıkılmamışsınızdır dedim. Yok, güzel bu şehir dedi. Ben çok sıkıldım açıkçası, dedim, bu kadar yıldan sonra. Yukarıda mücevherler kısmındaki kızın yanına gelmiştik, ben o anda iyi akşamlar size dedim, gülümseyip çıktım dışarı, ilerledim.

Ama sonradan çok içime sinmedi durum, biraz evirip çevirdim. Oğlan başka bir sebeple inmiş gibi değildi aşağıya. Benimle ilgili olmalıydı. Sadece teşekkür mü, yoksa teşekkür için mesela bir yere mi davet edeceklerdi.. Ben birden mi iyi akşamlar demiştim. Yarım saniye beklesem birşey mi diyeceklerdi. Ama ben o kadar atak davranmışım, diyecek olan deyiverir, di mi? Yine de dışarı çıkınca uzaklaşmak istemedim. Belki görüşecektik sürekli , çok iyi anlaşacaktık, çok yakın arkadaşım olacaklardı, belki. Durup baktım çıkınca ne tarafa doğru gidecekler diye. Göremedim. Üzüldüm.

Ne zormuş tanımadığın biriyle tanışması. Ne ince. Demek tek bir kızla tanışmaya özgü değil bu.

§ § § § §

Evvelsi gün sabahın köründe aceleyle metroya yürürken bebek arabasını ittirerek koşan bir adam vardı. Köpeğiyle koşanlar iyi hoş da bu bebek arabasıyla koşanlar garip değil mi? Bebeğin memnun olduğunu biliyor muyuz mesela.. O sırada adam döndü ve nereye gidiyorsunuz dedi bana. Metroya dedim, olumlu bir şekilde, yapabileceğim birşey var mı tarzında. Olumluluğum, bir az önce yanından geçerken bana uygar bir ülkedeymişim hissini verircesine ‘günaydın’ diyen adamdan geliyor olmalıydı. Ben senin öğrencimdin, dedi. A, tabi, hatırladım. Demek bu da sözünü ettiğin bebek. İlk gün tanışma sorularında, özel bir durumunuz, yeni bir bebeğiniz mesela varsa söyleyin derim. Ama o demiş miydi emin değilim, o anda öyle uydurmuş oldum. Evet. Ve oralarda, yakınımızda oturuyormuş, vs.

Yazın İzmir’de olduğundan sıcak şu an evin içi (32 derece). Gecenin bir yarısında hem de. Hadi iyi geceler hepinize.

sizden uzak kaldığım günlerde

2007-09-22T01:53:00.000-04:00

- terledim:

- mücevherlerine göz diktiğim kadınları ayarttım:

- yürüdüm:

- gözleme yedim:

- yeniden film seyretmeye başladım:

- acaip şeylere şahit oldum: …

National Geographic

2006-12-08T01:37:00.000-05:00

TAŞINDIK

2006-05-26T04:43:00.000-04:00

Sanırım geçici olarak. Bu arada spor yazılarını güncellemeyi istiyorum, özellikle dünya kupası sırasında. Ama şimdilik:

[Pssst: resmin üstüne resmin üstüne]

BAŞYAZI

2006-05-18T04:35:00.000-04:00

Bomba spor haberleri olmasa gazetelere bakacağım yok. Herifin teki adliyeye girip Danıştay'ın bir dairesinin üyelerini vurmuş. Herifin teki dediğimiz de bir avukat. Yani üniversite mezunu biri. Ama zaten üniversitelerdeki o kurt kadar kafalı nereye gidiyor kampüste solcuları dövdükten sonra; demek işte bazıları ülkü ocaklarında çay içip aylaklık etmekten başka şeyler de yapıyor. Avukat diyorsun, adam sanıyorsun. Adliye kapısındaki görevliler de girişte metal aramasında ötünce adamın ben avukatım demesine pardon efendim diyor.

Bazen düşünürüm, birini vurmak istersen, yani belli bir görevi olan, yeri yurdu belli birini, iyi planlarsan biraz da sabredersen vurursun. Buna paranoyakça korunan Amerikan başkanı da dahil. Bir bombalık canı var herkesin doğru yeri bilirsen.
Ama mesele, bunu yapacak cesareti bulmakta. Toplumsal uzlaşılar, yetiştiğin kültür bunu düşünülmez, düşünülse de yapılmamalı kılar, o ortamı yaratmaz. Aşılmayan, toplumun birarada yaşaması için aşılmaması da gereken tabulardır bunlar. Demek bu kir parçası o cesareti bulmuş şu anki politik kültürde. Özellikle nerede bulduğu da belli, arabasından çıkan Vakit Gazetesinin işte o üyeler manşetinden. Böyle bir manşetin mesajı açık: 'işte bizim düşmanlarımız. Sen, biz ve bizim gibi düşünenler, yani senin önemsemen gereken esas kitle, bu insanların karşısındayız, onlardan nefret ediyoruz ve nasıl zarar görseler biz bunu çok olumlu karşılar, zarar vereni de bağrımıza basarız'. Danıştay başkanı bu haber sonrası hedef gösteriliyoruz diye belirtince Tayyip'in cevabı: "bunları hep duyuyoruz".

Bu olaydan sonra partinin nispeten aklıselim cephesinden Arınç'ın açıklaması: "O karardan (türban kararı) infial duymuşsa, muhalif üye Ayfer hanımı vurmaması gerekirdi". Böyle bir söz eden bir devlet görevlisinin, istediği kadar derdini anlatamamış, yanlış anlaşılmış olsun, görevinde kalmaması beklenir gelişmiş bir ülkede; hatta uzakdoğuya gidersek kendini öldürse evladır. Sonra kendini kaybetmiş karısını da Köşk'ün bahçesinde bulurlar, 'ben burada oturuyorum, buralar benim' diyerek hayalet gibi gezinirken.

Link hatlarında meydana gelen bir arıza yüzünden yayınımıza...

2006-05-06T20:12:00.000-04:00

D A D A

2006-05-05T14:29:00.000-04:00

O kadar sinir bozucu ki herşey, gitmek istiyorum bu dünyadan. Ya da Dünya'dan demeliyim çünkü atmosferin dışına çıkmak istiyorum. Apollo 46'ya atlayıp Mars'a gitmek. Yolda küçüçük mavi bilye tanesine bakmak, herşeyin küçüldüğünü ufaldığını görmek, boşluk, huzur, büyülenmişlik...

Olmazsa 80'lerin dizisi Fantezi Adası'nda da yaşayabilirim bir süre. Veya ona benzeyen bir film vardı, tatilciler 3 fantastik tatil dünyasından birini seçiyordu, vahşi batı, ortaçağ veya antik Roma. Sonra robotlar bozulmaya başlıyordu, bir kovboy robot olan Yul Brynner birilerini öldürüyordu filan. Orası da olabilir.

Ama döndüğümde herşey aynı olacak. Hayır olmasın, lütfen. Back To The Future'ların birinde, herhalde 2.sinde Michael J. Fox'ın döndüğünde herşeyi olumlu değişmiş bulması gibi olsun. Zaten benzeşiriz kendisiyle. Ebat bakımından, oradan oraya koşturma ve bir de yaşlanmama bakımından.
Lütfen olsun ama bunlar. Rica ediyorum gerçekten.

4 Nikah 1 Cenaze

2006-05-02T01:29:00.000-04:00

Benim vereceğim ara da Simpson'ların son bölümlerini 2 sezon önceden haber vermelerine benzedi. (Sizi birden üzmeyeyim demiştim:). Bu bahsettiğim film yazısı. Daha doğrusu onun girişi. İçi yarın dolacak. O zamana kadar cnbc-e'de The Insider idare edebilir sizi; olmazsa lingo lingo şişeler.. rakı da mı içtin sen bensiz.. çamura mı düştün edepsiz.. giydiğim atlas.. iğneler batmaz.. giydiğim sarı.. kadehler yarı.. yar sevdim kaprisli.. sonradan olma Parisli.. [sonuncuyu ben uydurdum, çok mu belli oluyor?]
_________________________________________

Yarın devam ediyorum:

Orfeu Negro - Siyah Orfe
Marcel Camus - '59

Siyah Orfe, gördüğünüz diğer filmlere benzemiyor. Karnavalın filmi Siyah Orfe. Kutlamanın, eğlencenin, neşenin, tutkunun, aşkın filmi. Aynı zamanda, aşkın, hüznün, trajedinin, kaybın, acının da. Bir filmden çok bir şiir aslında. Zaten yönetmeni Marcel Camus de film çekmez, şiir çeker.

Bu filmi herhalde en iyi müzikleri anlatır. Tanıdık bir şarkı: Manha de Carnaval. Tanıdık çünkü zaten bossa nova’yı dünyaya tanıtan film bu.

Classe Tous Risques -

Çok Riskli Sınıf
Claude Sautet - '60

Bir film (janrı) seçmem gerekse düşünmeden 60’ların Fransız suç filmleri derim. Büyük Lino Ventura var, sinemaya henüz ısınan Belmondo yardımcısı, bir de güzeller güzeli Sandra Milo. Yönetmen de sıcak filmlerin usta yönetmeni Claude Sautet (Vincent, François, Paul ve Diğerleri de onun filmi). Ben memnuniyetten kendimden geçiyorum böyle filmlerde.

Filmin çok hoş tanıtımını (birisi bana trailer'ı çevirebilirse gözlerinden öpeceğim) seyredebilirsiniz (Quicktime).

Million Dollar B.
Clint abi - '04

Çok ağır. Yavaş anlamında değil. Yoksa yavaş olsun, iyi olsun, ciğerimi yesin. Nedir zaten bu tempo obsesyonu? Bir arkadaşımın dediği gibi -afedersiniz- tabakhaneye bok mu yetiştiriyoruz... Hayır, bu film insanın üzerine çöküyor, boğuyor. Zaten tahmin edilebiliyor neler olacağı. Filmin ilk sahnesinden biliyoruz ki bu kız dünya şampiyonluğu maçına çıkacak, Clint de bir yerde dayanamayıp kızı çalıştıracak. O zaman niye alıyorsunuz değerli vaktimizi, direk ileri sarıp hemen şampiyonluk maçına geçelim.

Sonra karakterler çok karikatürize. Kızın bir ailesi var, evlere şenlik. Clint ve M.Freeman ustalıklarıyla idare etmişler hadi ama Hillary Swank onu da yapamamış (ve Oscar aldığını söylememe gerek yok herhalde). O kadar tek yönlü olmuş ki kız, sanki birden kendini 30 yaşında bulmuş ve kendini boksa adamaya karar vermiş biri. O kadar saf.
İnandırıcı değil. Bu kızın bir adet arkadaşı, tanıdığı, patronu yok mudur, oradan buradan hikayeye karışacak, hastanede ziyaret edecek? Aynı şey Clint ve Freeman için de geçerli. Senaryonun orijinalinde varsa da çıkarmış Warner Bros’un danışman ve kodaman senaristleri. Çok elden geçmiş, çok kurgulanmış senaryo, ‘iyi son mu olsun, kötü mü? En iyisi ikisinin ortası olsun’. Bu kadar kurgulanınca da olmamış. C.R.A.Z.Y.’de bahsedeceğim özgürlüğün onda biri yok. (Senaryo Crash’in yönetmeni Paul Haggis’in. Onda da benzer bir ağırlık ve zorlama olduğuna eminim.)

Oscar almasa eh, seyrediliyor der geçerdim. Ama bu durumda yazık koca Amerikan sinemasına diyorum.

C.R.A.Z.Y.
Jean-Marc Vallée
'05

Filmlerin özgür olmasını seviyorum. İşte bu, özlediğim gibi, ne sonunu ne de sonraki sahneyi tahmin edebildiğiniz bir film. Özgürce uçuyor. Çok çılgın, ama aynı zamanda da acıklı (zor bir bileşim).
Müziğin çok kullanılmasını bir zayıflık olarak görürüm filmlerde ama bu film müziğin içinde yaşıyor. Kıskanmayın, çok yakında coming to a theater near you.

Filmden sonra aktörlerden biriyle soru-cevap seansı vardı. Bu kadar beğenmişken kalmazdım aslında ama yönetmenlerin basın toplantısı gibi şeyleri özlediğimi fakedip kaldım. İngiltere, Fransa şu kadar kopyasını aldılar dedikten sonra Türkiye, İtalya, vs.de de başarılı oldu dedi, kırık dökük bir İngilizceyle (film Quebec filmi, Fransızca). Hele Türkiye gibi farklı bir kültüre ait bir ülkede başarılı olması çok ilginç dedi. Bir salon insana. Çok radikal bir şey de yok filmde, az miktarda eşcinsel ilişki bahsi. İşte insanın kötü hissettiği an oluyor bu. Aslında yabancıların hakkımızda ne düşündüğü konusundaki histerik takıntımızı paylaşmıyorum ama bu önyargılar bir yerde hepimizin kafasına çarpıyor.

Çıkışta yanyana geldik adamla. Çok beğendim, tebrik ederim, hem ben Türküm dedim. Ama yanılıyor muyum, yani, öyle çok gerici değil biliyorum TR ama, ee, öö, dedi, sıfat arayarak. Biraz, yani özellikle büyük şehirlerde farklı bir kültür var. Muhafakar bölgeler için haklısınız biraz ama bu film de öyle yerlerde oynamaz zaten, çok iş yapacak bir şey olmadığı için.

Sonra baktım, festivalde Akbank galalarında oynamış C.R.A.Z.Y. (festivalin öyle ticari bölümlerine de karşıyız ya, neyse). Demek yakında vizyona girecek. Toplumun veya şu bu grubun dışında kalmışların filmi bu; yani sanırım çoğumuzun. Seveceksiniz.

Filmin reklamı (Quicktime).

Tian xia wu zei-
A World Without Thieves
Xiagong Feng - '04

Ben olsam dayanamaz ‘a world without thieves is not worth living’ derdim filmin ismine. Son beş yılda gösteriş yapan kılıç filmlerinin kılıçsızı denebilir buna. Burada hızlı olan eller. Onlara göre daha fizik kurallarına saygılı ve abartısız. Romantik, gizemli, sevimli ve çok eğlenceli bir film olmuş bu. Bazen biraz fazla ‘cool’ takılmaya çalışmasa daha iyi olurdu.

Son olarak, ‘iyi bir hırsızı, toplum kurallarına saygılı bir kötüye tercih ederim’ diyerek sizi gelecek sayfama hazırlayayım. Hem belki görünmez ağlardan birine takılır da gelecek yüzyılara bir atasözü olarak kalır bu söz.

Filmin trailer’ı (siz de bilmiyorsunuz, di mi, bunun tam çevirisini?) da burada, gerçi çok yansıtamıyor filmi.

____________________________________

Artık kalın sağlıcakla diyebilirim. Herşeyi değiştirip yeni bir kimlikle çıkmayı düşünüyorum. 'just a friendless ghost passing by' olsun mesela ismim, yorumlarda alem olur. "Haklısınız just a friendless ghost passing by, paylaşıldıkça azalır". Yakında da bir necefli maşrapa koyarım buraya.

Hadi hadi kapatıyoruz

2006-04-27T03:01:00.000-04:00

Bu sayfayı pek okunmak için değil de neredeyse sadece kendim için yapmaya başlamıştım. Sadece az sayıda –4,5- arkadaşımın haberi vardı, onlar da haftada bir bile bakmıyordu. Kendisi yazmayanlar, bir sayfanın değişebileceğini, yeni şeyler eklenebileceğini düşünemiyor pek.

6 ay olmuş. Bu arada Jelatin Hamfendi 1. yılını baloyla kutlar da biz 6. ayımızı kutlayamaz mıyız? Hatta duyduğuma göre biraz sönük geçmiş onun balosu :). Oysa bize şöyle hakiki bir maskeli balo yakışır. Zaten üst-alt-gizli saklı kimliklerin hüküm sürdüğü blog dünyasına da öylesi uygun düşer zaten. Herkes de kullandığı isme uygun bir şekilde gelmeli. Jelatin Hanım, karamela şekerlerinin jelatinlerine sarınmalı, Margotto kornetto dondurma külağı olmalı, vs. İsim olarak bir kitap karakterini kullananlar biraz zorlanabilir, onları uzun bir drama kursu bekliyor. Kendi isimlerini kullananlarsa en az inandırıcı kostüme sahip olacak. Sonra birbirimize bol bol ‘siz şusunuz di, mi, nasıl bildim’ deriz.

Neyse (konuya geri döneyim), sonra çok yakın zamanlarda bir şekilde birden okuyucularım olmaya başladı. Okundukça benim de sayfaya koyduklarım değişmeye başladı. Daha önceleri görsel ağılıklıydı, 'bu film hakkında ne düşündüğümü biliyorum, niye kendime anlatayım ki, hoş bir resmini koyayım'. Sonra okundukça yazmaya, anlatmaya başladım. O zamanlar sayfanın gayet güzel göründüğünü düşünüyordum, gerçekten siyah üzerine film resimleri (özellikle mavi ağırlıklı) hoş duruyor –bakın bakın-, oysa uzunca bir yazı pek de çekici durmuyor siyah fonda.

Kısacası, yenileyeyim diyorum. Biraz da yoğunum –ya da öyle olmalıyım-. Son bir kez son günlerdeki hoş filmlerden ve buradaki vasat film festivalinde gördüğüm iyi bir şey olursa ondan bahsedeyim, sonra uygun bir zamanda taşınalım. Nereye, nasıl, karar vermedim henüz (blogger'ı sevmiyorum, wordpress'te de pek birşeyi değiştiremiyorsun). Bu arada boş bunlar, bana ne yararı var ki, hepsi sanal deyip vazgeçer miyim, belli olmaz. (Naz yapmıyorum, hem insanın elinde bir koz olmalı naz yapmak için. Benim elimde ne var? –bir ceviz-).

Ama şimdi böyle bitirmek yerine bir süre idare edecek bir şarkı çalayım ben size. Biraz evvel seyrettiğim Ocean's Twelve'in (soygun filmlerine zaafım vardır da -ama söylemeden edemeyeceğim, C.Zeta-Jones ne berbat bir oyuncu) açılış şarkısı L'appuntamento, Ornella Vanoni söylüyor. 'Çok hata yaptım, bunu zaten biliyorum/ Eminim sende de hata yaptım/ Ama sanırım bir kez daha deneyebilirim. Siz de hafiflersiniz umarım bu arada.

[Fotograflar: İspanyol sanatçı Ruben Martin.]

Forum'a giderken yolda komik birşey oldu

2006-04-24T01:15:00.000-04:00

Peki ama burada hiç mi hoş şeyler yok? Az da olsa evet, mesela yan komşumuz Lean. Ne zaman çimlerini kessek bize şarap veya 6’lık 12’lik biralar getiriyor. Ben de her seferinde hiç aklımdan geçirmemiş gibi seviniyorum. Hele ilk getirdiği şarabı hala saklıyorum (yalan, kimbilir ne zaman içtim). Aslında küçüçük bir bahçesi var ama çim kesmekten nefret eden benim gibi biri için o bile zor olabiliyor o sırada.

Hocama uğradım 2 hafta kadar önce. “Hocam, kusura bakmayın, bir haftadır hasta gibiydim, alerji olmalı” dedim. “Depresyonda filan değilsin, di mi?” dedi. “Yok, hayır” dedim. Sonra konuyu değiştirdik. Ama o sorunun garip tınısı havada asılı kaldı sanki. Cevabım yeterince tatmin edici oldu mu acaba, neler diyebilirdim ki diye düşündüm: ‘Yok canım ben sevmem depresyonu, gireni de sevmem’, ‘Değilim, ben 3 yaşındayken geçirmişim onu’, 'n'olcak hocam, nezle gibi, geliyor geçiyor'... Enteresan, halbuki pek de neşe saçarım bölümdeyken.

Burada hiç olay çıkmıyor diyordum. Meğerse pek otobüse binmiyormuşum. Bugün 40’larında olması gereken iki siyah kadın bindi. Birisi erkek tipliydi, diğeri de aşırı şişman. Bir süre sonra neden bilmiyorum, bağırmaya ve küfürleşmeye başladılar. Biri sen bana böyle dedin diyor, diğeri sen de şöylesin diyor. Bu diyalog 10-15’er kere tekrarlanıyor, aynı şekilde ve benim çaprazımdaki koltukta. Bu dil küfür açısından hiç zengin değil, o yüzden ne dediklerini tahmin etmekte zorluk çekmezsiniz. Tabi bir Türk açısından ilginç olan etraftan kimse ne bulaşıyor, ne sakinleştiriyor. Her zamanki gibi ‘görmedim, duymadım, ben zaten dışarı bakıyordum’u oynuyor Amerikalılar. Bir tek şoför bir yerde durup devam ederseniz polis çağıracağım dedi ama bir şey değişmedi. Sonra birinin otobüsten inmesi, diğerinin de pencereyi açıp bardağındaki buzları ona atması ile bitti muhabbet. Aşağıdakinin bir taşla camları indirmesini beklemiştim ama bulamadı sanırım. Siniri bozulmaktan çok bu yarı deli kadınlara acıyor insan. ‘Kişi başına 30bin dolarlık’ ülkenin kenarda köşede unutulmuşları onlar.

Geçen gün gugul’dan ‘yalnız olmak’ı arayıp gelmişler. Durum pek içaçıcı değil demek. Oysa ben... çektiğim acıların demindeyim bu akşam. pişman desen değilim, bir harmanım bu akşam.

Kahin Teiresias

2006-04-23T03:26:00.000-04:00

Tahminlerde bulunmayı severim. Sonradan 'ah, ben demiştim' demeyi de -tabi ki- severim. Genellikle çok başarılı sayılmam ama parlayan tahminlerim de olmuştur. Şimdi aklıma gelen biri, 2002 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda (Türkiye'de düzenlenen, 12 dev adam muhabbetinin ilk çıktığı turnuva) çok kritik çeyrek final maçında Hırvatistan'la normal sürenin berabere biteceğini, uzatmada kazanacağımızı söylemiştim bir arkadaşa maçtan önce. Olasılığı nedir ki, yüzde bir filan herhalde.

Bir süredir ısrarla taşıdığım iki iddiam var. Gerçi bu kadar iddia edince genelde tutmaz ama olsun, bir de buraya yazayım:
İlki, sezonun başından beri tüm tahminlerin aksine Galatasaray'ın şampiyon olacağını iddia ediyorum. Ve ben bir Fenerliyim. Radikal'in sezonun başında en iyi futbol yazarı diye bilinen 18 kişiyle yaptığı ankette n 15.5 Fener çıkmıştı. Böyle doldurmalar hep ters etkiler takımları. GS'nin de kadrosu yeterli lig için. (Ayrıntıları spor köşesinde yazarım).

İkincisi de 2003 sonbaharında Demokrat Parti başkan adayları seçiminden beri taşıdığım bir inanış. Gelecek seçimi Hillary kazanacak. Hillary Duff değil tabi (siz de komiksiniz sayın okur), Clinton.

Ama ah, ne kadar bilsek de olacağa çare yok. Olacak olacak, que sera sera. Ama isterseniz iddaa'dan birşeyler götürebilirsiniz bu esnada.

yok canım

2006-04-22T15:04:00.000-04:00

Ben burada hayata farklı bir açıdan değil, farklı bir acıdan bakıyorum.

Yalnızlık bazen evladır kanunları (Rakıyla iyi gider)

2006-04-20T02:02:00.000-04:00

Alışverişe çıkmayı severim, duygusalım, yemek yaparım, ağlarım, ve What Not To Wear’i seyrederim. Bunlar bende daha fazla X kromozomu olduğu anlamına mı geliyor? yooo, sadece cinslere ait kalıpların saçmasapan olduğu.

What Not To Wear’de gerçekten kötü giyinen veya görünümüyle olan bağını kesmiş, hayatını da bezginlik ve güvensizlik seviyelerinde yaşayan kadınları giydiriyorlar. Programın moda guruları Suzannah ve Trinny gerçekten çok acımasız ve çok açık sözlüler, kendilerine karşı da. Katılanlar zorlanıyor ama hoş bir gardrop düzülerek ve genelde memnun ayrılıyorlar. Sonra en merak ettikleri noktalardan biri de kedişlerinin kendilerini nasıl bulacağı oluyor. Gerçekten tüm o güvensiz ve kendine bakmayan kadınların birer kedişi oluyor, kendilerini dünyanın en önemli şeyi olarak gören.

İşte böyle birşeyi seyredince veya benzeri bir nedenle kendini kötü hisseden yalnız insanlar olduğuna eminim. Oysa onların o durumda tek yapması gereken yalnızlık bazen evladır kanunlarını hatırlamak:

Herkesin yalnız olduğu zamanlar olur, herkes de her an yalnız olma olasılığını taşır. Ama kafası rahat ve yalnız olmak, bir ilişkinin bitiminde yıpranmış ve yalnız olmaktan evladır.

Birçok çift mutlu mu sanıyorsunuz? Birlikte olduğunuz kişinin sizi anlamadığını, yeterince sevmediğinizi–sevilmediğinizi görmektense yalnız olmak daha iyidir.

Aynı anda birçok arkadaşınız olabilir ama aynı anda sadece bir kişiyle beraber olabilirsiniz. Yalnız olmasaydınız o kişinin dışarıdaki birçok kişi arasından en çok seveceğiniz kişi olacağını ne biliyorsunuz? (Bu kanun mahalle arasında 'o olmazsa başkası olur kanunu' olarak geçer). Ve gerçekten aşık olacağınız kişiyi gördüğünüzde yalnız olmanız iyidir. “Nereye bakıyorsun kedişim?”, “Hiiç, şu kızın bluzu sana ne çok yakışırdı diye düşünüyordum”.

[Bu kanunları yakında bir forward mailden çıkan powerpoint dosyasında, batan güneş ve bulutlu dağlar manzarası eşliğinde görebilirsiniz. Öyle sanıyorum ki devletin içinde bir yerde hiçbir şey yapmayan bir kurum var (ben buranın Çevre Bakanlığı olduğunu sanıyorum), çalışanları günün solitaire oynamaktan arta kalan saatlerini böyle forwardlar yaparak değerlendiriyorlar. Altına da Müşfik Kenter, Ali Poyrazoğlu, Can Dündar, Ahmet Altan, Çetin Altan(!) gibi isimler attırıyorlar ki kredisi çok olsun. Yalnız bir 4. madde olarak ‘bunlara dayanarak bir ilişkinin başındaki bilinmeyen olasılıkları hesaba katınca hiç başlamamak daha iyidir’ yazarsa yukarıda gördüğünüz gibi yazarının kafasından öyle birşey geçmiyor.]

Kediş alarmı

2006-04-17T21:34:00.000-04:00

"Internetin tarihi mutsuzluğun tarihidir benim için" dedim Olivia'ya. O, o sırada Xanadu'yu söylemeyi bitirmiş, elindeki sıcak krema fincanıyla Mandrake ve Abdullah'ın yanından dönmüştü. Pek ilgisini çekemediğimi farkettim.

'İnsanlar kendilerinden bahsedilmesinden hazzederler, ve başka hiçbir konudan.' Beckett

"Biliyor musun, Cheers'taki kızla ikinizi hep birbirinize benzetmişimdir". Şimdi ilgisini çekmiştim. Dinleyicimi satın almış gibi hissetsem de farketmezdi, biri beni dinliyordu ya. Yalnız derdimi anlatmak için 5 dakikam vardı, iyi kullanmalıydım.

"Ilk internete girdiğim yıllardan beri nereye baksam, hangi siteye girsem hep eğlenen insanlar gördüm. Bu, insanı kapalı bir odada sandalyeye bağlayıp yeşil kırları, karnavalları, en büyük eğlenceleri göstermekle eşdeğer. Şimdi en son ağa serili günlükleri okurken de aynı şeyi hissediyorum bazen (bu arada o örümcek ağları taşıyamıyor bazen o kelimelerin ağırlığını). Gün oluyor, bir yerde çok başarılı bir sayfa görüyorsun. Yazarın kullandığı bir söz öyle bir yerden vuruyor ki seni, kelimeleri havada asılı görsen zıplayıp yakalayacaksın avuçlarınla.

Ama sonra okudukça, çok açığa vurulmayan, çok bahsedilmeyen bir kediş çıkıyor bir hikayenin orta yerinden:
O evi tutabileceğimizi öğrendiğimde...
Haftaya bir tatil ayarladığını duyunca...
Bana yıllardır ilk defa papatya değil papatyam dediğinde...

...sevinçten havalara fırlayıp benimle uyanmasına rağmen hala yatakta tembellik eden kedişimin üzerine atladım."

İlgisi azalıyordu, konuyu hemen toparlamalıydım. "Ya bu cümleleri okuyan bir kedişi olmayan yalnızlar? Onların yaşayacağı travmaya ne olacak? Bence böyle sayfaların bir köşesinde minik bir kedi figürü yeralmalı, kediş alarmı olarak."

Sürem dolmuştu, o da hemen dalıp başka yerlere gitmişti. "Bu arada o filmde farklı sahnelerde Travolta'yla aynı kotu giydiğinizi farkettim. İkisinin de sol yanında minik bir kalp, altında da bir kırışıklık var."

... __________________________________________ ...
[Bir gün sonra okuldan dönerken 10'da kapanan marketimin kapanışına 1-2 dakika geç kalınca mecburen girdiğim cvs'te (bir drugstore) yine Xanadu filminden Magic'i söylüyordu Olivia N.J.]

"Sizin bize gönderdiğiniz bu kitapları okumaya çok ihtiyacımız vardı"

2006-04-16T13:04:00.000-04:00

Böyle resimleri görünce içimden ağlamak geliyor. Genelde gelmekle de kalmıyor zaten (sayın seyirciler). Bir sözlük yazarı öğretmenin başlattığı Malazgirt'te bir ilköğretim okuluna kitap kampanya sı. Anladığım kadarıyla onbinden fazla kitap gitmiş ve şimdilik kapanmış (buna kesin emin olamadım ama Şubat'tan sonra herhangi bir giriş yok).
Yazdıkları mektuplardan birinde başlıktaki gibi demiş bir çocuk (Aylin Kaya). Eğer bu ana kadar dayanabildiysem işte bunu okuyunca dayanamıyorum zaten. Ben hep böyle miydim acaba..

Ama böyle bir resimden, hele de sol alt köşedeki güleç çocuktan ve en geride kutuyu havaya kaldırmış çocuktan sonra orada burada profillerinin kitap bölümüne çook serinkanlı tavırlarla 'okumam', 'tempo, esquire', 'hiç işim olmaz' diyen, onlardan 5-10 yaş büyük tipleri gözünüzün önüne getirince ne yapmak istiyorsunuz? Ben başlarının üstünde 5 cilt Britannica ile gezsinler istiyorum mesela, bitirene dek. Ama herhalde en iyisi onları görmezden gelmek. Yeni kampanyalar düzenlemek.

Radyokafa Thom Yorke, Blair ve Ben

2006-04-14T23:16:00.000-04:00

Creep creep deyip (siz önceki yazıyı görmediniz demek, a, özet geçeyim hemen: i'm a creep, i'm a weirdo) şarkının hikayesini anlatmamışım. Olmaz ki öyle kuru kuru şarkı çalmak anacım, öyküsünü anlatmak lazım. Çoook yıllar önce festivalde çalışıyordum. Aslında başka görevim vardı ama bir şekilde (uzun bir şekilde) Kavaklıdere'den sorumlu olmuş oldum. Orada bulunuyorum, çıkabilecek sorunlara karşılık. Her seans başlamadan önce festival sonrası vizyona girecek filmin reklamını oynatıyorlar. Film Cyclo - Bisikletçi. Bir önceki pek güzel isimli filmi Yeşil Papaya'nın Kokusu'na bayıldığımız Anh Hung Tran'ın. Filmin reklamında da Creep çalıyor. O sırada sadece Radiohead'in ismini biliyorum, şarkının onların olduğunu bile bilmiyorum. Ama şarkı manyak, görüntüler de çok güzel ve ben hiç bıkmadan her seans öncesi, her gün, salona girip filmin reklamını izledim..

question for the minister
what use is economic growth when the seas are rising to engulf you?
our economy needs endless growth apparently... like a virus...except this virus is killing its host,

demiş Thom Yorke günlüğünde. Geçen gün küresel ısınma ile ilgili yazıyı yazarken de rastladım Thom Yorke'a. Küresel ısınma karşıtı bir örgütün (Big Ask) bir tür sözcüsü olmuş. Blair'le küresel ısınma üzerine yapacağı görüşmeyi iptal etmiş. Samimi bulmuyormuş kendisini. Olabilir. Bence yine de görüşseydi mesajını daha iyi verebilirdi. Neyse ki ben Thom Yorke'u samimi buluyorum. En azından Bono gibi bir yandan gelecek yılın güneş gözlüğü trendini oluşturmuyor.

Radiohead'in sitesinde birçok iyi link vermiş Thom. Kendi yorumları ile beraber çeşitli yardım siteleri, politik örgütler, bilgi ve izleme sitesi var. Bunların hepsi nasıl görülür tepkisi yaratıyor başta miktarı ama bulunur vakit.

Ve son olarak, Creep'in akustik versiyonu bir çizgi film eşliğinde.
Göreceklerinizi sakın ofiste denemeye kalkmayın.
Çünkü siz bana lazımsınız sevgili okur... your skin makes me cry.

hiçbirinin.. hiç kimsenin.. yağmurun bile..

2006-04-13T01:53:00.000-04:00

Okuduğum, takip ettiğim birçok kişiyi isyan ederken veya depresif görüyorum. Hayatlarına bakınca hiçbirinin isyan etmemesi gerektiğini düşünüyorum. Farklı kişilerin hissettikleri, hislenimleri karşılaştırılmamalı biliyorum, hatta iyi biliyorum (benim dalım bu). Ama yine de:

Yaşadığınız yeri hergün sorgulamıyorsanız, çevrenizde sevdikleriniz varsa, günlük sohbet edecek, hadi şuraya gidelim diyecek arkadaşlar bulabiliyorsanız, nadiren de olsa biri sizi sevindirmek için birşeyler yapıyorsa, dışarıda heran biriyle tanışma şansınız, sokakta yüzünüze bakan, sizinle konuşan insanlar, yani dışarıda sokakta hayat varsa, evinizde zorla katlandığınız yabancı insanlarla yaşamıyorsanız, sizi arıyanlar, sizin aradıklarınız varsa, sürekli bir geçim baskısı hissetmiyorsanız, iyi hissetmek için benim gibi markete gitmekten (hem de hala iyi koşabildiğimi kendime gösterebilmek için koşarak gitmekten) veya tek kişilik yemekler hazırlamaktan daha iyi fikirler bulabiliyorsanız, ve bunları bir kısmını yaşıyor ama hepsini yaşamıyorsanız; rica ederim, siz isyan etmeyin, ben edeyim...

O sırada da şöyle diyeyim:

I'm a creep. I'm a weirdo.

What the hell am I doing here?
I DON'T BELONG HERE. I DON'T BELONG HERE.

i don't belong here.

Benimle bağırarak söylemek isteyen olursa: creep

3 Days of The Condor

2006-04-10T01:06:00.000-04:00

"Sometimes I wanna take pictures which are not like me. But I take them. So they have to be like me. I put them away."

İnsanların bugünki filmleri eleştirmeden, özellikle de beğenmeden önce eski başyapıtları bilmelerini bekliyorum. 3 Days of The Condor, derin devlet filmlerinin, istihbarat suçsuz kahramanımızı her yerde izler filmlerinin babası. Sydney Pollack'ın hala iyi filmler çektiği dönemden, hatta Hollywood'un hala iyi film çektiği günlerden, kıskanmadan özendiğim Robert Redford ve aslında çok güzel olmayan kadınların en çekicisi Faye Dunaway'le beraber özellikle etkileyici. Onu seyrettikten sonra yeni ve vasat bir Hollyw. filmini beğenmenin imkanı yok.

Küçük bir ekleme

2006-04-09T17:45:00.000-04:00

-Açıkçası çizimim pek iyi değildir. Hele ki bir mouse'la ve yarım eğilerek açıyı bulmaya çalışarak.-

En iyi hırsız kibar hırsızdır

2006-04-09T03:04:00.000-04:00

"Kader birliği etmişlerdi Ayhan'la. Ayhan için hayat Selma, Selma için de Ayhan'dı. Halbuki Hulusi Paşa'nın kızı Filiz hayat için yaşıyordu. Hayat onun için eğlenceydi, paraydı, şehvetti, serserilikti, hovardalıktı. Kimse diş geçiremezdi ona".
Aksak'ın seyrettiği Türk filminden. [hatta o film de şu]:

Bir tarafta uzun süredir deliler gibi sevdiğiniz bir kız var. Ama bir parça kader engel olmuş birleşmenize ama daha çok da kadere mahkum olması gerekmediğini anlamamakta direnen sevdiğiniz. İnatla olmaz artık diyor her yanaştığınızda.
Diğer tarafta, zamanında sevip evlendiğiniz, ama sonra size feci yamuk yaptığı için boşandığınız, ama sonra hatasını anlayan, size değer veren ve tekrar birleşmek isteyen, bunun için hiç üzerinize gelmeden çaba gösteren hatun var. Hatta size kazak örmüş. Buyrun, çözün düğümü. Olmaz, rica ederim, önce siz...
[Ben henüz 3 hafta önceki bölümü seyrettim, ona göre.]

Onlar

2006-04-06T19:27:00.000-04:00

Onlar bizim metronun girişinde yaşıyorlar. Yürüyen merdivenin başladığı yerle yandaki mağazanın arasında küçük bir girinti var, orada.

Yukarıdaki resimdeki sağdaki amcayı orada pek gormedim. O, orası için biraz fazla düzgün. Genelde diğerinin olduğu köşede bir battaniye yığını olur; ve o battaniye yığınının içinde bir adam. Kötü kokar bu insanlar. Onlarla değil otobüste yanyana veya yakın, aynı otobüste bile olmak istemezsiniz. Siz öylesinizdir de baskaları farklı mıdır? Hayır, kimse onların yakınında olmak istemez, onlar her yerden kovulurlar. O yüzdendir orada uyumaları. Tek kovulmadıkları yer, sahipsiz metronun girişi.

Aşağıdaki resimdeki adam da -çok iyi görülmüyor sanırım- oraya yaslanarak uyuyor. Beton zemin soğuk tabi. Yandaki mağaza en azından mağazanın dışındaki kocaman girişte yatmalarına izin verse diye düşünmüştüm, pislikler vermezler, diye. Kimse vermez. Kimse gel, bu gece evimde yat demez. Bunu deyince dur bakalım, ben niye demiyorum, bizim bodruma çağırabilir miyim acaba dedim. Ama ev arkadaşlarımın hepsinin birden ne diyeceğini adım gibi biliyorum. Diğer yandan çok büyük sorumluluk, risk. Onları bir yana bıraksan temizlikle başedemezsin.

Çözüm böyle olmaz tabi. Boyle çok insan var. Kişi başı geliri 30 bin papel olan bu ülkenin (bizim ülkede 5 bin) bunu kolayca çozebilmesi gerek. İnsanların sivil toplum örgütlerine verdikleri para inanılmaz boyutlarda, ama benim anladığım, bu kanıksanmış bir sorun. Bu rezil ülkenin insanları görmüyorlar bile yanlarından gelip geçtikleri evsizleri. Niye bir barınakta olmadıklarını sorgulayınca keşler, kendileri istemiyor deyip geçiyorlar. Sosyal devlet olmamak boyle oluyor işte. Kendileri bilir diyerek.

_________________________________

Phil Collins,evsizleri anlattığı şarkısı Another Day In Paradise'ı* söyleyeli 17 yıl oluyor. Değişen hiçbir şey yok. Sözlerini isterseniz buyrun.

*: Klipte '89 Amerika'sından evsiz görüntüleri var. Bir kısmı da Wash. sanırım. O zaman 3 milyon evsiz varmış ABD'de. Arada geçen 17 yılda ortalama gelir iki kat artmıştır, evsizlerin sayısı ne olmuştur acaba?
Klibin başındaki navy reklamı sinir bozucu ama aynı zamanda toplumun ortak paraları nereye gidiyor ve nereye gitmiyor diye görmek için sağlam bir çelişki olmuş.

Paylaşılırsa...

2006-04-06T19:11:00.000-04:00

Bazen ürperiyorum. Bir titreme sarıyor içimi. Hava ılık ama ben üşüyorum soğuk soğuk. Yalnızlık bu olmalı.
...
Ama hiç güleceğim yok dememeli insan. Sonra hiç gülecegim yoktu oluyor cünkü. Bugün metro 'şoförümüz' kadın pek komikti örneğin. Genç ve buğulu bir sesle aralıklı aralıklı:
- Good evening. Good evening. The train in front of us just stopped.
- Here it goes.
- So, we are going, too!
- Oh, no, it stopped again. Then we will stop, too, it will move, we will move, etc.
- Good evening. Good evening. Good evening.
Birbiriyle kelalaka, tek amaçları bakışlarını birbirinden kaçırmak olan trenin yabancılari bile birbirlerine bakıp gülüyordu bu arada.

Oh dear, I can't face it, it's just too depressing

2006-04-03T16:44:00.000-04:00

Ortak bir gözlem bu: İnsanlar iklim değişikliği hakkında okumak, herhangi birşey duymak seyretmek istemiyorlar. Ama 'üzgünüm bebek, bunu duyman gerek'. Durum kulaklarımızı kapatamayacağımız ölçülerde.
Ben de konu her açıldığında çarpıntı hissediyorum. Bana en inanılmaz gelen bile bile lades diyor oluşumuz. Bu gidişle çok değil, 10-20 yıl sonra başlayan (hatta New Orleans'ın durumuna bakarsanız çoktan başlamış olan) çevre felaketleri yaşayacağız. Ama umurumuzda değil. Her türlü politikacı, bu radikal önlemleri alırsam sanayicilerin baskısı altında kalırım, halk desteklemez ve gelecek seçimde seçilemem, diyebiliyor. Bunu uzak bir galakside geçen bir bilim-kurgu filminde görsek bir güzel aşağılardık, oysa şimdi kanıksamışız. Bize biraz dışarıdan bakmak gerek.
Eğer gelişimi kabaca 'başkalarını da düşünmek' olarak tanımlarsak başka kuşaklar umurumuzda değil, demek en ufak gelişmemişiz onbinlerce yıldır.

Peki, o zaman ne yapabiliriz? Ben bunu pasif ve aktif şeyler olarak ikiye ayırıyorum. Pasif olanlar, günlük hayatımızda yapabileceğimiz küçük değişiklikler. Greenpeace şurda anlatmış. Enerji tasarrufu ve geri dönüşüm eşittir daha az karbon tüketimi. En çok karbon ürettiğimiz yerse uçaklar. Ben bir Amerika uçuşumla geri dönüşüyle beraber geri kalan tüm başka şekillerde ürettiğimin yarısı kadar karbondioksit katkısı yapmış oluyorum. (Şu linkte hangi uçuşta ne kadar karbon katkısı yaptığı var). İngiltere'de medya uçağın trene göre özendirilmemesi ve uçuşlara global ısınma vergisi gelmesi için bastırıyor hükümete. İleride uçuşlar üzerine çeşitli kotalar bekleyebiliriz. Biz de mümkün olduğunca uçağı tercih etmesek şimdiden.
Bir de aktif katkımız olabilir tabi. Sesimizi duyurabilir, başkalarına anlatabiliriz. Kampanyalar açarız, katılım sağlarız. Bu tek başımıza yapacağımız şeylerden çok daha etkili olabilir. Politikaları izleyen değil üreten kişiler olmanın vakti bu bence.
(Şu anki durum, gelecek senaryoları, çözüm yolları üzerine daha fazla okumak isterseniz şurada)

İklim Değişikliği ve Çevresine Bakan Bakan

2006-04-03T15:17:00.000-04:00

Açık Radyo'da Semra Cerit Mazlum açıklamış şu anki durumu, ve ayrıca bizim ülkece bulunduğumuz noktayı. Çevre Bakanı'mızın ne işe yaradığını okuyabilirsiniz. İklim değişikliğinden ve buzulların eriyip denizlerin yükselmesinden en çok etkilenecek ülkelerden biriyiz. Güzelim sahillerimizi kaybedeceğiz, deniz kenarında yaşayan yüzbinlerce konut tehdit altında olacak, oysa bizimkiler sadece bugünü düşünüyor.
Ben ilahi adalete inanır oldum, özellikle muhafazakar Dick Cheney'nin kızının militan bir eşcinsel olması, sonra da silah savunucusu adamın bir av sırasında gidip bir başkasını vurması üzerine. Acısını kendisi çekmiştir herhalde. Bilimum politikacımız da başına gelince anlayacak herhalde işin ciddiyetini.

1000.

2006-04-03T14:30:00.000-04:00

Konusu geride kaldı ama olsun, resmi sevdim, çok sevimli.

Çikolatalı Babka

2006-03-29T01:18:00.000-05:00

Biliyorum, yemek tarifi benim işim değil (herkes iyi oldugu şeyi yazsın) ama bugün sevdiğim birinin bir miktar dogumgünü. Yemek yapmayı, özellikle kek-pasta yapmayı sevdiğini biliyorum. Onun için çikolatalı babkanın tarifini yazacağım.

Babka ne derseniz: Ben Seinfeld’i çok severim. cnbc-e’de ilk oynamaya başladığında seyretmeye başlamış (yıl 2000) ve bayılmıştım. Burası üzerine gelmeden birkaç önemli şey öğrenmiş oldum. Örneğin, özel tatlılar, ekmekler nelerdir. Bunlardan biri, belki de en önemlisi de ‘babka’.

Bir bölümde bir arkadaşlarından bir yemek daveti alır bizimkiler. Dördü birlikte giderler ve George “beni gördüklerine değil de götürdüğüm şeye mi sevinecekler yani?” ve “kola alıp gidelim” dese de bir pasta ve şarap almaya karar verirler. Elaine ve Jerry pastaneye giderler, Kramer ve George şarapçıya.

Pastanede çikolatalı babkaya karar verirler. “Hiçbir şey çikolatalı babkadan daha iyi değildir” der Elaine, ben de babkanın pek hoş birşey olacağını canlandırırım. [Bölümün devamında her zaman olduğu gibi hiçbirşey yolunda gitmez; sıra sorunu çıkar, son çikolatalı babkayı kaptırırlar; George kalın gore-tex montuyla pahalı bir şaraba çarpar, kırar, montu orada bırakmak zorunda kalır, vs. Davet evine gidip hediyeleri kapıdan verip dönerler sinirle.]

Babkaya buradaki ilk 1-2 yılımda rastlamadım ama hiç unutmadım. Sonra sevgili marketimde rastladım ve gerçekten hakkındaki sözleri hakediyormuş. Çikolatalı ekmek diyor bazıları tanımlamak için ama bence yetersiz bir tanım, farkli birşey o. İşte tarif:

Malzemeler:
Babka hamuru:
2 çay kaşığı maya
1 su bardağı süt,
2 yumurta,
3 su bardağı un,
¼ bardak sıvı yağ,
¼ bardak şeker,
1 çay kaşığı tuz

Çikolata içi:
1 bardak kakao (100 gr. bitter çukulata),
¼ bardak şeker, 2 kaşık (50 gr.) tereyağı,
¼ bardak süt, 1 çay kaşığı vanilya,
Yarım yemek kaşığı tarçın

Üst yüzey için:
1 yumurta,
¼ bardak pudra şekeri,
¼ bardak un,
1 yemek kaşığı tereyağ,
1 çay kaşığı tarçın,

Hamur için unu, şekeri, tuzu ve mayayı geniş bir kapta karıştırın. Yağı ve sütü tavada ılıtıp karışımın üzerine dökün. Mikserle yumuşayana kadar karıştırın, yumurtaları ekleyip 3 dk. devam edin.

Un serilmiş bir yüzeye alıp yumuşayana kadar 10-15 dk. kadar yoğurun. Yağlanmış bir kaba alın, yağlanmış yüzeyi yukarı çevirin ve iki katına kadar yükselene kadar 1.5 saat kadar dinlendirin.

Bu sırada az ateşte tereyağını eritin, kakao, şeker, tarçın ve sütü ekleyin. Çok az ateşte sürekli karıştırarak 15 dk. kadar pişirin. Vanillayı da ekleyin ve buzdolabında soğutun. Kakao yerine direk çukulata veren tarifler de var ama ağır olur diye tahmin ediyorum. Bir de bu karışıma çok az (1 çorba kaşığı) rom veya likör de eklemeyi öneren var.

Hamur iki katına ulaşınca unlu bir yüzeyde açın, yaklaşık 40 cm’ye 40 cm, kalınlığı da 3 milim kadar olsun. Çukulata karışımının çoğunu içte kalacak şekilde ekleyip rulo yapın. 1 yumurtayı çırpıp üzerine birazını sürün.

Sonra yarısının üstüne çukulata karışımının kalanını koyup diğer yarısının üzerine kapatın. Araları da bir güzel kapatıp burun.

Şimdi üst kısım için un, pudra şeker, 1 çay kaşığı tarçın ve tereyeğını bir güzel karıştırın. Hamurun üzerine once çırptığınız yumurtanın kalanını ve üst kısım karışımını sürün. Üzerini kapatıp 175 derece ısıda fırında 1 saat pişirin. Üstü koyu sarı olunca alıp soğutun. Ve yerken beni de anın. Nasıl olduğunu takip etmenin bir yolu da şu siteye bakmak (yalnız sıraları karıştırmışlar bazı yerlerde). Kolay gelsin ve afiyet olsun.

Cocteau Twins

2006-03-26T00:51:00.000-05:00

Bu hikaye benim için çok hoş bir hikaye. Biliyorum, benden başka kimseye pek öyle gelmeyecek ama yine de denemek istiyorum.
Benim 10 yıldan fazla ömürlü bir kasedim var, bir yüzünde Dead Can Dance'in bir albümü (Aion) var. Çok sevdiğim, özel bir albüm. Bir de birkaç arkadaşımın bir oyununda kullanmıştık (Çağrılmayan Yakup). Neyin kimin olduğunun daha muğlak olduğu yıllar, provalar ve oyunlardan sonra kaset bende kalmış. Sizin anlayacağınız, ben birinin kasedine el koymuşum. İlahi bir müzik, o zamandan beri yanımda taşırım. Ama düzensiz bir kayıt. İlk yüzünün ortaları Dead Can Dance, o yüzün sonu ve 2.yüzün başları başka bir albüm. Almanca bir pop albümü gibi birşey.
Ben de yıllar boyunca bu ikinci albümü gayet gereksiz görüp ileri sarıyordum. Sonra sıra ona gelince kapatmamaya başladım. Zamanla da o albümün etkisi altına girmeye ve özellikle o kısmı dinlemeye başladım. Sersemletici, hipnotize edici, atmosferik bir müzik. Bu süre boyunca ne olduğunu bile bilmiyorum ama.

Sonra iki ay kadar önce lise grubumdan bir arkadaşım bilmediği bir şarkının sözlerini google'da arayıp ne olduğunu bulduğunu anlattı. Basit ama yine de dahiyane geldi. Ama yapmadım o zamandan beri çünkü bir yandan biliyorum ki sözleri anlaması imkansız gibi birşey. Arada İngilizce kelimeler duyuyorum sanki ama söyleyiş Alman ağzı gibi, sözlerin de çoğu Almanca olmalı.
Ve dün yine lise grubumdan başka biri bize haftalık müzik paketini göndermiş. Cocteau Twins'in bir albümünden parçalar. Anlatırken "Kendinizi seyrettiginiz bir film ya da dinlediginiz bir parcada neyin nasıl anlatildigi gibi dusuncelerin cok disinda, bizzat eser sahibisi tarafindan yaratilan bir atmosferin ortasinda buluverdiniz mi hic?" demiş. Direk o albümü hatırladım bu sözlerden. Tam böyle hisler uyandırıyordu bende. Sonra gönderdiği ilk şarkıda farkettim: aynı kadın vokal. Evet, bildiniz: Cocteau Twins'miş. Ne olduğunu biliyoruz artık, bir tek hangi albüm olduğunu öğrenmek kaldı.
Şarkıların 'eşantiyonlarını' yayınlayan yerlerden dinleyip öğrenmek çocuk işi de benim içimde o bahsettiğim konusu kalmıştı. Kasetteki şarkılardan zar zor 3 kelimeyi ayırt edip aradım, Cocteau Twins - I Wear Your Ring (hoş bir şarkı ismi), albüm Heaven or Las Vegas.

Ben sadece isimlerini bilirdim. '80'lerin başından 90'ların ortasına kadar üretmişler, sonra grubun özünü oluşturan çift birbirlerinden ayrılınca grubun da sonu gelmiş. Şimdi daha çok Elizabeth Fraser'ın kişisel çalışmaları var. Lord of The Rings'te de birkaç şarkı söylemiş. Grubun şarkı sözleri, neler söyledikleri, ne anlama geldiği çok tartışılmış. Bu arada grup İskoç, farklı ağızlarının bir nedeni o, bir nedeni de Elizabeth Fraser'ın 'kendince' söylemesi.

Bu kadar sözden sonra biraz da müzik diyoruz. Önce Dead Can Dance her zamanki gibi farklı bir şarkı söylüyor: Cantara
Şimdi de resmi sitelerinden iki şarkıyla Cocteau Twins karşınızda:
Heaven or Las Las Vegas
Violaine
Bunlar şarkıların kısa versiyonları veya farklı düzenlemeleri. Bu kadar dinlemenin Cocteau Twins'i tatmak için yetersiz olduğunu eklemek istiyorum canım dinleyicilerim. Haftaya bir başka programda buluşmak üzere hoşçakalın derken meraklısına Cocteau Café'yi de tavsiye ederim.

- Global ne demek yavrum? - Battık mı hep beraber batıyoruz demek teyzeciğim

2006-03-23T20:49:00.000-05:00

Daha önce yazdığım gibi geçen hafta bir gün 29 dereceydi burası (yes, Celcius) [bu aralar yine 5-10 gidiyor]. Ama Mart ortasında o havanın keyfini çıkarmak şöyle birşey: Hepimiz domatesi kıpkırmızı, yuvarlak ve ideal sertlikte severiz, di mi? Ama ya marketteki o mükemmel domatesin lab yapımı kimyasallar ve şırıngalarla yaratılmış bir teknolojik ürün olduğunu bilirseniz?
Bu tarihte yaz havası ancak yakında yasanacak çevre felaketlerini, olasi kasırgaları, atmosferdeki fazla karbonu düşündürüyor bana. Bu durumda Kyoto'da neler oluyor bakmanın zamanı.

Bu aralar kömürü öven ilanlar var metromuzda. Bol, ekonomik ve giderek daha temiz diyor ilanlar. Açıkça temiz diyemediği belli. Kömür endüstrisinin kanun koyuculara ve WAshington'un çeşitli lobi kuruluşlarına pazarlama çabaları. İlanlardan yola çıkıp biraz araştırdım. Sıfır karbon emisyonlu bir teknoloji geliştirmeye çalışıyor bush yönetimi, hidrojeni de kullanarak. 1 milyar dolarlık bir bütçesi var. Ama bush yonetiminin bir projesinin bu ülkenin büyük para babalarından başka birşeyin yararına olabileceğini düşünemiyorum. Zaten bir fosil yakıtın temiz alternatif olması mantıklı gelmiyor bana.
Projenin isminin Future Gen olduğunu, aynı ismin bu ülkenin çeşitli kiliselerin gençlere yönelik yıllık konvansiyonunun ismi olduğunu ilginç bir raslantı olarak notedeyim, isteyen komplo teorileri üretsin, bana düşmez.

Bu arada Kyoto Protokolü Rusya'nın da imzalamasıyla gerekli minimum orana ulaşılınca yürürlüğe girdi geçen yıl Şubat ayında. Kısaca, gelişmiş ülkelerin 2008-2012 arasında karbon emisyon seviyelerini 1990 değerlerinin %5 altına çekmeleri gerekiyor. İmzalamayan ülkelerin başında (söylemeye gerek var mı bilmiyorum) ABD, Avustralya, Hindistan, G.Kore geliyor. Çin imzalasa da Kyoto alternatifi pakta da katılarak gayet tutarli davranıyor.
Türkiye'yi merak edenlere söyleyeyim, imzalamadı ama 2004'te tanıdı anlaşmayı Türkiye. Ama açıkçası bizim bahanemiz var: OECD üyesi ülkeler gelişmiş ülkeler olarak görülüyor. Oysa OECD üyesi olsak da bizim durumumuz malum (gelişmişlik endeksinde 94. sıradayiz, bu başka bir yazı). O yuzden istisnai bir durumumuz var.
Henüz karbon emisyon seviyeleri ile ilgili dişe dokunur bilgi yok. Benim anladığım, o seviyeler tutturulmasa da yaklaşılmasının beklendiği. Ama asıl sorun da zaten: 1-bu seviyeler yeterli mi, 2-Kyoto'yu imzalamayan büyük ülkeler ne kadar zarar verecek?
Sonuç da böyle birşey oluyor:

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış... ve İlkbahar

2006-03-21T11:12:00.000-05:00

Bu sefer konumuz bir oğlan çocuğu. Ve sizi İspanya'dan alıp Kore'ye götüreceğim. Çocuk rahip yeşil çevrelediği bir dağ gölünün üzerindeki büyükçe bir sala kurulmuş olan küçük bir tapınakta yaşar. Yaşlı rahipten ve doğadan hayatı öğrenir. Otlar toplar, kayıkla gezer, göle işer. Bir balığa, bir kurbağaya ve bir yılana taşlari bağlayıp eğlendiği günün gecesinde kendisini izleyen yaşlı rahip sırtına büyük bir taş bağlar. Sabah ağlayıp şikayet edince yaşlı rahip o hayvanları bul, taşları çöz; dua et, yaşıyor olsunlar; yoksa o taşları yüreğinde taşıyacaksın, der. Balık bıraktığı yerde ölmüştür, kurbağa bir kaya çıkıntısının altında yaşamaktadır, yılan da öldürülmüştür. Çocuk rahip ağlar. Sesi tüm vadide (ve sinema salonlarında) çınlar.
Sonra oğlan büyür.

Sanırım resimleri filmi anlatıyor.

Şöyle hoş bir sitesi var filmin. Girin, ruhunuzu dinlendirin. Bırakın müziği çalsın arka planda.

Arı Kovanının Ruhu

2006-03-13T23:40:00.000-05:00

Ana yaklaşık 6 yaşında duruyor. Gördüğü derslere ve aklına bakılırsa 7-8 olmalı. Babası içine kapanık ve yaşlıcadır. Annesi babasıyla konuşmaz, uzaklardaki bir adamı sever. Kendisinden bir yaş büyük numaracı ablası Isabel'den ve seyrettiği Frankenstein'dan etkilenir. Ana saçları biraz daha kısa olsa veya arada elbise giymese oğlan çocuğuna benzer ama o dünyanın en güzel şeylerinden biridir.

O kadar ki çıkışta acaba şimdi kaç yaşındadır diye düşünürüm, filmin yaklaşık 20 yıllık olduğunu düşünerek (oysa film 33 yıllıkmış, Ana Torrent de Amenabar'ın Tez'indeki kız). Ana aynı zamanda filmin başlık tasarımcısı olarak geçer aşağıdaki resmi ile:

Aşağıdaki filmin sinema tarihine geçmiş sahnelerinden biri:

Resmi tersine çevirip bir de bu taraftan bakalım (biraz aklınızı karıştırayım):

İstanbul'dakiler, her zaman olduğu gibi şanslısınız. Arı Kovanının Ruhu ve yönetmeni Victor Erice'in diğer filmleri festivalde -eski bir film için ilginç raslantı.

Çingene bizzat bahardır *

2006-03-11T23:37:00.000-05:00

10 Mart Cuma. Washington'da hava sıcaklığı: 78 derece.
İki gün öncesine kadar sürekli soğuk giden bir kışımız vardı. Cumaysa evden çıkmadan baktım: şu anki hava sıcaklığı: 78. Ne nasıl? Benden farklı şekillerde ne nasıl diyenler için 78 F = 25.5 C.
Güneşli, ılık, hafif bir rüzgar. Dışarı çıkmanın zamanı. İyi hissetmenin. Sergüzeşt giyinmenin... kot üstüne bir t-shirt, bir gömlek, mümkünse içine sokulmasın. Yeni beklentiler, taze hisler, hafızaya kazınacak anlar. Parlak ışıkta herşey hoş görünür, kızların yüzlerine savrulan saçları gözüne çarpar. Bahar isimli kızların çağrıştırdığı hayata davetiyedir bahar. (Hayatının bir yerinden bir Bahar geçmeyen erkek de yoktur herhalde; en azından şöyle yan sınıftaki, nadiren teneffüslerde bakıştığınız kız).

Ama dertlerimi tek başına dindiriyor mu bahar? Bana özlediğim şeyleri mi getiriyor? Sevgi-ilgi-muhabbet... Çimlerde birileriyle uzanmak... ODTÜ tenis kortlarının yanında zaman öldürmek... Alıp başını bir yerlere gitmek... Alıp başını gitmek... Alıp başını...
Sonuçlara ulaşmayı sevmiyorum. Bazı şeyler nasıl baktığına bağlı. Pencereden gelen kuş cıvıltaları hoş. Ama anlayacak birine penceremden kuş cıvıltıları geliyor diyememek hiç hoş değil. Geçen gün okuduğum bir yazıda "kimse adil olacağını söylemedi" diyordu. Ama bu düşünce insanın iyi olmasına yetmiyor, hem zaten adil olmaması için de bir sebep göremiyorum.

[Dereceyi kıskananlara: Pazartesi 28 derece olması bekleniyor -Celcius-, yine bir rekor ama merak etmeyin, hemen bir gün sonra 13, sonraki gün de 9 dereceye düşüyor, burası gibi ani değişen hava da görmedim.]
Velhasıl, ben yine de gün olur alır başımı giderim. Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda.

*: Ahmet Haşim

Eugenio Monti

2006-03-07T20:42:00.000-05:00

Ne hoş, geçen Salı gecesi 1 civarı yazmaya başlamıştım yazıyı -hangi yazıyı diyenleri önce bir sonraki yazıya alalım-, araştırmalar dahil 2:30 civarı bitirip göndermiştim. İyi ki yapmışım yani.
Yalnız o yazıya daha iyi gidecek resimleri buraya koyayım (gerçi baskıda nasıl resimlerbastıklarını bilmiyorum hala). Bunu söyleme gereği duysam daha iyi olacakmış. Ama nasılsa bu sayfaya bakanlar Radikal'i alanlardan daha çok olduğundan kaybedilmiş bir şey yok.

Sanırım o dönemin bariz amatör resimleri, bastıkları Joey Cheek'in steril ve modern profesyonel spor dünyasından daha anlamlı.

ehem

2006-03-07T04:02:00.000-05:00

Radikal İki, ikinci kere yazımı basmış.
Şeyedeyim: Bir dirhem altın için
(soyadımı yanlış yazmışlar ama pek umursamadım, nasıl olsa ondan da başka yoktur, bundan da)

yine Alpler, bu sefer Torino tarafı

2006-03-07T03:07:00.000-05:00

Aradan bir hafta geçti biliyorum ama olsun. İtalyanlar niye onları böyle sevdiğimi gösterdiler Olimpiyatlarda. Her zamanki gibi duygusaldılar. Buz pateninde kısa program sonucunda 1. ve iddialı duruma geçen çiftleri orijinal programda hata yapıp kadın düşünce program bitiminde selam vermeden pistin ortasında birbirlerine baktılar 30 sn. kadar. Sonra da bir gün hiç konuşmayıp serbest programa çıktılar. O iyi geçince sarılıp öpüştüler bitiminde. Duygudan anladıkları hırs olan Amerikalıların televizyonu çok alay edip Italian soap opera ilan etti bu durumu.
Bir başka duygusal sahne, sadece kendi seyircisi önünde Olimpiyatlar'da yarışmak için 3 yıl sonra spora dönen Silvia Montana'da yaşandı. 22. oldu kız ama programını bitirdiğinde sevinçten ağlıyordu.

Ama ben en çok İtalyanların kros kayak yarışlarına gösterdikleri ilgiden etkilendim. Takım bayrak yarışı yoğun bir tipi altında yapılıyordu ve tüm yarış boyunca pitin kenarları doluydu, hepsi de bağırıyordu. Toplam 40 km.lik yarış 3 Olimpiyattır Norveç'le İtalya arasında burun farkıyla bitmiş. [Heyecanlı videolarını ekleyeyim de sayfaya biraz heyecan gelsin: 98 Nagano (2 dk.), 2002 Salt Lake (7 dk.) -başlayınca sağa tıklayıp zoom: full screen yapın, sonucu görmeyin.]

Torino'da rahat kazandı İtalyanlar. Başka duygusal bir sahne de hem o yarışın hem de kayağın maratonu kabul edilen 50 km. krosun madalya töreninde yaşandı. Aşağıda en sağdaki Giorgio Centa onda da altını aldı, madalyasını da eski Olimpiyat şampiyonu, Olimpiyat Komitesi üyesi ablası verdi ikisinde de.

kibar ye

2006-03-06T03:03:00.000-05:00

Kibariye'nin cilalanmamiş bir resmini ararken karşıma Heidi çıktı (günümüzün Heidi'si Seda Sayan, Polyanna'sı Kibariye'ymiş habere göre). O yüzden benim gibi özleyenler için biraz Heidi... Haaydiii...

Heidi'nin köpeğinin ismini hatırlayana Alplerin doğal sütüyle yapılmış çikolata vericem. Söz. (Onu bilemezseniz bari Clara'nın bakıcısının adını bilin siz de).

Gurbete giden bilir

2006-03-03T03:31:00.000-05:00

kim bilir bu gidişin dönüşü olacak mı,
ah nasıl yollarına bakacağım kim bilir..
ufkumda batan güneş bu sabah doğacak mı,
kalben ne kadar dertli olacağım, kim bilir..

kim bilir, kim bilir, kim bilir, kim bilir..

beklemeye tahammül gosterecek mi gönlüm,
ne malum uzun mudur sensiz geçecek ömrüm
belki de başucumda arzu ettiğim ölüm,
hangi yakın zamanda öleceğim kim bilir..

kim bilir, kim bilir, kim bilir, kim bilir...

Şarkıyı nette bulup bir linkle koyamayınca dosyasını buraya nasıl koyarım diye düşündüm, düşündüm, sonunda buldum: işte böyle. Göksel'in versiyonu ve nerden çıktı şimdi bu şarkı sorusunun cevabı da Göksel. [Kendisine bir şans veriniz].

Kralsız bir kraliçe bulmak için uçağa bindim

2006-02-18T03:01:00.000-05:00

Yarının bugünü nasıl olup da takip edebileceğini merak ettim.
- deniz kenarında dinleyiniz. Buradan -

Spent my days with a woman unkind,
Smoked my stuff and drank all my wine.
Made up my mind to make a new start,
Going to california with an aching in my heart.

Someone told me there’s a girl out there
With love in her eyes and flowers in her hair.
Took my chances on a big jet plane,
Never let them tell you that they’re all the same.

The sea was red and the sky was grey,
Wondered how tomorrow could ever follow today.
The mountains and the canyons started to tremble and shake
As the children of the sun began to awake.

Seems that the wrath of the gods
Got a punch on the nose and it started to flow;
I think I might be sinking.
Throw me a line if I reach it in time
I’ll meet you up there where the path
Runs straight and high.

To find a queen without a king;
They say she plays guitar and cries and sings.
La la la la

Ride a white mare in the footsteps of dawn
Tryin’ to find a woman who’s never, never, never been born.
Standing on a hill in my mountain of dreams,
Telling myself it’s not as hard, hard, hard as it seems.

led zeppelin - going to california

Seyahat Ya Resul Allah *

2005-12-24T19:21:00.000-05:00

Nihayet geldim. Hep Almanya hep Münih'ten sıkılıp bu sefer Vietnam üzerinden geldim. (İnanmayan olursa diye aprondan uçağımın resmi). Almanya ile hemen hemen aynı fiyattı ve iki alternatifim vardı, ya Singapur'dan bir aktarma daha ekleyip hiç kalmayacaktım, ya da 1.5 gün Vietnam'da bekleyip gelecektim. Tabi ki ikincisini seçtim.

Benimle benzer rotayı izleyen bir de genç bir İngiliz çift vardı, Atina'ya giden. 1.5 günün yarısına yakını uykusuzluktan uyuyarak geçti zaten. Gerisinde de şehirden ayrılamadan dolaştık. Hava çok sıcak değildi bu mevsimde (yaklaşık 25 derece) ama çok nemliydi. Kış ortasında bu kadar terleyeceğimi düşünemezdim.

Saygon'da tapınakları, barları andıran yerleri, ara sokaklarını, nehir kenarını, dansetmek için kadınlara para verdiğiniz kulüpleri gezdik. Şehrin bir iki mahallesi 21. yüzyıla girmiş, gerisi hala 19. yüzyılda, çok orijinal, çok egzotik. Biraları berbat ama ilginç bir baharat tadı var.

Ama oradaki tüm 39 saatin en inanılmaz noktasını son sabah İngilizlerin beni kahvaltı için götürdüğü otelde gördüğüm Michael Caine oluşturdu. Yanımdakiler olmasa herhalde ben yine yanına gider ama cesaret edip konuşamazdım, hele adamın cockney aksanını düşününce. Ama pek hoş oldu. Martin'le ikisi konuşurken ben Quiet American'dan bahsettim, o da filmi çekeli beri tekrar gelmek istediğini söyledi. Ben filmi seyretme hikayemizi ve Elçin'i anlattım. Bunu yazmalısın dedi. Sonra onlar muhabbete devam ettiler.
Evet, aynen böyle oldu.

(*): Evliya Çelebi

X

2005-12-13T04:43:00.002-05:00

Fox Mulder'la Dana Scully bahsettiğim gibi geldiler bu gece, ama kredi kartı davasından çok satranç takımımla ilgilendiler gibi geldi bana.

Sayılardan sen anlarsın, konuş onlarla

2005-12-12T04:00:00.001-05:00

Küçüklüğümden beri çok garip gelmiştir bana. Birçok zaman rahatınız, keyfiniz, en basit ihtiyaçlarınız hep bir kağıt parçasının ucundadır. Özellikle küçükken gerçekten birçok zaman bir adet kağıttır bu, iyice bir değeri olan. Ama eğer o kağıdı düşürür, kaybeder, çaldırır veya bulamazsanız bazen şehrin ortasında kalakalırsınız. Büyük şehirde evinize dönmek bile çok zorlaşır birden, dolmuş şoförünün insafına kalırsınız. (cep telefonunun olmadığı, böylece denklemlerin daha kolay kurulduğu günler).
Yıllar geçti, birşey değişmedi. Daha geçen yaz cüzdanımı unutunca Çankaya'dan Bilkent'e mucizevi bir şekilde gittim.

Ve teknoloji gelişince bu sorunun azalacağını beklersiniz, değil mi... Hayır, gittikçe karmaşıklaşarak büyüyor. Geçtiğimiz hafta ne cüzdanımı kaybettim ne kredi kartımı. Ama numaraları ele geçiren biri(leri) sayesinde aynı sorunu yaşadım. Birkaç saat içinde "alsak alsak ne alsak" şeklinde davranan birileri sayesinde çeşitli palm, Siemens cep telefonu, Kodak foto. makinası, bir dating sitesine özel üyelik, Hotmail plus üyeliği gibi şeyler hediye ettim tanımadığım kişilere ('tis is Christmas spirit).
Hepsinin peşine düştüm, ya iptal oldular ya UPS kamyonundan geri döndürüldüler. Bankadan son konuştuğum kadın "adli işlemi kabul eder misiniz, düşünün isterseniz, biliyorum zor bir karar" gibi şeyler dedi. Yok canım, ne düşünmesi, FBI'a bile bildirdim hemen Kodak'tan öğrendiğim isim-adresi. Şimdi eve Mulder'la Scully'nin gelmesini bekliyorum. Ben yola çıkmadan gelseler bari..

re-konstrüksiyon

2005-12-02T01:01:00.000-05:00

Filmlerin kurmaca olduğunu, karakterlerin yaşamadığını, herşeyin yapma olduğunu biliriz. Ama bu birçok zaman içimizin acımasını engellemez.

kapkara

2005-12-02T00:33:00.000-05:00

Hayatta görmemiş olduğunuz, çok orijinal bir kız barındıran iyi bir film noir'dan daha harika bir şey olabilir mi?
Filmleri sevmemin, sevmemizin nedenlerinden biri kandırılmamız. Böyle harika kadınlar ancak filmlerde var. (Aşağılardaki) Inconscientes'deki Leonor Watling (Hable con Ella-Konuş Onunla'da da vardı) gibi hem çok doğal güzel hem kafası çalışan, evli ama onu bırakıp size aşık olmaya hazır; veya bu filmdeki Wanda Hendrix gibi yerli, çok özgün, çok sevimli, ağzınızın içine bakan, hem anaç hem yardıma muhtaç, hep erkek senaristlerin kaleminden çıkmış, hep erkek yönetmenlerin gözünden çekilmiş kadınlar...

FREE

2005-11-27T23:48:00.000-05:00

Free sayesinde bir radyodan 2 kişilik akşam yemeği kazandım. Radyo: Radyo ODTÜ, yer: Ankara. 2. kişi için başvuruları yakında açıyorum. En iyisi elemek için onların sorduğu soruyu sormak:
Şarkıcı Paul Rodgers'ın grup dağıldıktan sonra kurduğu sonraki grubunun adı nedir? Cevaplarınızı P.K. 114, İzmir adresine gönderebilirsiniz.

I took her home to my place,
Watchin' every move on her face;

She said, "Look, what's your game?
Are you tryin' to put me to shame?"
I said "Slow, don't go so fast,
don't you think that love can last?"

She said, "Love, Lord above,
now you're tryin' to trick me in love."
All right now, baby, it's a-all right now.
All right now, baby, it's a-all right now.

Dinleyiniz: Şuradan

Inconscientes

2005-11-24T22:14:00.000-05:00

Biraz daha A.B. film festivali:

Kadina hayran kaldim bu arada, laf aramizda..

Sophie Scholl

2005-11-23T16:25:00.000-05:00

"Arkadaşları için ölen, en çok sevgisi olandır."

Çeşnici

2005-11-23T14:56:00.000-05:00

20 gün arayla 2. kez besin zehirlenmesi yaşadım. İlkinde tavuktan şüphelenmiştim ama şu an en büyük şüpheli donmuş brokoli. Yemekleri benden önce deneyecek bir çeşnicibaşına feci halde ihtiyacım var.

Kıçımın İmparatoru

2005-11-23T14:30:00.000-05:00

Kıçımın imparatoru ve eski birkaç öğrencisi yüzünden futbolla ilgilensin ilgilenmesin, olayları öğrenen herkes sinir içinde dolaştı birkaç gün. Yabancıların hakkımızda ne düşündüğü konulu histerimizi paylaşmıyorum ama hakkımızda yeni önyargılar, ezberler yaratmak en son ihtiyacımız olan şey. Bir yerde mutlaka karşımıza çıkıyor o önyargılar. Bana şimdiden 4-5 kişi sordu maç sonrası olayları.

Fatih Terim sevmem

2005-11-16T04:02:00.000-05:00

Artık futbol orta sahada oynanıyor. Oyunda üstünlüğü ele geçirmek için orta sahayı almak zorundasın. En az 10 yıldır böyle bu. Buna rağmen milli takım son ve en önemli 4 maçında da eksik orta sahayla ortaya çıkıyor. Sonra ilk yarılardaki rezaleti görüp devrede orta sahaya adam alıyor Terim. 4 maçtır aynı şekilde tekrarlanıyor olay. Hele son maçta ne yaptığını bilmeyen panik değişiklikler yapıyor.
Bir teknik adamın veda etmesi veya kovulması gereken yer, kontrolü kaçırdığı yerdir. Terim, olaya hakim değil. Hiç gelmemeliydi, en kısa zamanda gitmeli. Ama bu hatalarını gören spor basını, Ersun Yanal'a yüklendiğinin 10'da biri kadar bile yüklenmiyor Terim'e. En iyi teknik direktörümüz olarak bilinmiş bir kere.
Bizim ülkede en nefret ettiğim şeylerdendir bu tür ezberler. Mustafa Denizli gibi adamlar veya sinemada yönetmen deyince tüm tv kanallarının aklına gelen Sinan Çetin ve Mustafa Altıoklar gibi daha bir tane doğru dürüst film çekmemiş ezber isimler.
Offfff... Doğulu tarafımızı seviyorum ama hem onu koruyup hem de aynı zamanda daha mantıklı olamaz mıyız......

Le Conseguenze dell'Amore

2005-11-12T01:58:00.000-05:00

"Hep yalnız olan kişi zamanla hayalgücünü yitirir."
"Bir tarikat var, erkeklerin, kadınların, dünyanın her tarfından her dinden, dilden insanın katılabildiği bir tarikat. Uykusuzlar tarikatı. Bu tarikata mensup olmayanların "uyuyamıyorsanız televizyon seyredersiniz, kitap okursunuz, çalışırsınız" şeklindeki yorumlarına delirir uyuyamayanlar tarikatı üyeleri. Bu insanların bir tek tutkusu vardır: uyumak."
"Çekingenler herşeyi farkeder ama kendileri farkedilmezler."
"Blöf yapacaksan sonuna dek götüreceksin. Orta yerde vazgeçip doğruyu söyleyemezsin. Sonunda gülünç duruma düşmeyi göze alıp sonuna dek devam edeceksin."

Fatih Özgüven severim

2005-11-11T04:05:00.000-05:00

"Bir noktada kendinizi şık bir evde bir partide buluyor, davet sahipleri İranlı kızla Amerikalı oğlanın birlikte oluşlarının festivalin yaratmaya çalıştığı havadan daha sahici olup olmadığını düşünebiliyorsunuz. Sonra, muhtemelen birtakım kazançlı işler yapan değişik kökenli insanların ille de 'çokkültürlülük' anlamına gelmediğini düşünüyorsunuz. Ama bu, evin iyi şaraplarını tüketmenize de mani olmuyor."...

"Özellikle konuşmanın arkasından verilen yemekte dünyayı ölçmüş biçmiş, her şeyin cevabını bulmuş Amerikalılara, berikilerin hiçbir zaman sahip olamayacakları bir nezaketle katlanmasına hayran olup, 'Ortadoğulu'luğun böyle bir zarafet olduğunu, asıl konferansın bu konuda yapılması gerektiğini de düşünmedim değil! Dünyanın 'Doğu' olmayan geri kalan kısmı, (Doğu'yu istekle kucaklayanlar da kucaklamayanlar da) her şeyin sadece 'söylem' değil, biraz da üslup, ritim, hayatı farklı bir kavrayış olduğunu da fark etseler, daha az konferans daha çok anlayış olacak gibi, sanki."

Caetano Veloso

2005-11-09T23:09:00.000-05:00

Cajuína
Caetano Veloso

Existirmos: a que será que se destina?
Pois quando tu me deste a rosa pequenina
Vi que és um homem lindo e que se acaso a sina
Do menino infeliz não se nos ilumina
Tampouco turva-se a lágrima nordestina
Apenas a matéria vida era tão fina
E éramos olharmo-nos intacta retina
A cajuína cristalina em Teresina
____________________________

Varlığımız: niçin?
Bana o küçük gülü verdiğin için
Güzel adamsın, görüyorum, ve şansla bile olsun
Mutsuz oğlanın kaderi bizi aydınlatmıyor
Kuzeydoğudan gelen gözyaşları da gölgelemiyor
Sadece yaşamak yeterince ince
Birbirimize çok yakından bakıyorduk, neredeyse retina
Kristalleşmiş ceviz şarabı Teresina'da

(soğuk içiniz. içerken okuyunuz. okurken dinleyiniz. şuradan.)

Clara et moi

2005-11-04T21:20:00.000-05:00

Seninle yolda tanışsaydım, ne kadar şanslı olduğumu düşünürdüm.

hay yam yam

2005-10-26T01:57:00.000-04:00

Madem Ramazan, dinleyelim büyük şairi
Gönül alemimize hergün başka bir rubai
Serelim yere şilteyi alıp elimize bir testi şarap
İçelim kana kana şenlendirelim gönülleri:
______________________________

Dün özledim de seni coştum birden bire;
Çıktım senin yerin dedikleri göklere.
Bir ses yükseldi ta yukarıda, yıldızlardan:
Gafil, dedi; bizde sandığın Tanrı sende!

Jun Ichikawa

2005-10-21T00:28:00.000-04:00

"Toni Takitani's real name was... It really was Toni Takitani."

Bir süredir birisine duruyu anlatmaya çalışıyorum. Tony Takitani duru'nun tanımı gibi.
Jun Ichikawa'nın son filmi uzun süredir gördüğüm en iyi film (aşağıdaki listeye de 7-10 arası bir yerden girerdi).

Filmin güzel bir sitesi var.
Ayrıca, öykünün yazarı Haruki Murakami'nin daha da güzel bir sitesi var.

Amerika yıllarımın (2001-2005) en iyi filmleri

2005-10-20T03:09:00.000-04:00

Bu 4 yilda sinemada seyrettiklerim:
__________________________________

24. Al Sur de Granada (FromGranada ToSouth)-Fernando Colomo '03
23. Eternal Sunshine of The Spotless Mind - Michel Gondry '04
22. He ni zai yi qi (Together) - Chen Kaige '02
21. Les Choristes (Koristler - The Chorists)- Christophe Barratier '04
20. Born into Brothels (Kalküttalı Çocuklar) - Ross Kaufman, Zana Briski '04
19. Hable con Ella (Konuş Onunla)- Pablo Almodovar '02
18. A Ciascuno il Suo (We Still Kill The Old Way) - Elio Petri '67
17. Nirgendwo in Afrika (Nowhere in Africa) - Caroline Link '01
16. Quiet American - Philip Noyce '02
15. Etre e Avoir (To Be and To Have) - Nicolas Philibert '02
14. Ying Xiong (Hero) - Zhang Yimou '02
13. Der Untertang (Downfall) - Oliver Hirschbiegel '04
12. Vera Drake - Mike Leigh '04
11. Jenseits der Stille (Beyond Silence) - Caroline Link '96
10. Zatoichi - Takeshi Kitano '03
9. Wandafuru Raifu (AfterLife) - Hirokazu Kore-Eda '98
8. Le Cercle Rouge (The Red Circle) - Jean-Pierre Melville '70
7. Happy Together - Wong Kar Wai '97
6. Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (Amélie) - Jean-Pierre Jeunet '01
5. Les Invasions Barbares (Barbarian Invasions) - Denys Arcand '04
4. Quai des Orfevres - Henry-Georges Clouzot '47
3. Cidade de Deus (Tanrıkent - City of God) - Fernando Meirelles '02
2. Vertigo - Alfred Hitchcock '58
1. Akibiyori (Geç Gelen Bahar - Late Autumn) - Yasujiro Ozu '60

Persona günleri

2005-10-19T17:18:00.000-04:00

Ben sanırım Kaş'a tiyatro kampına gidip orada kravat takmış tek kişiyim. Hep de böyle kalacağım. Bir ben bir de Likyalı ünlü Sophocles oyuncusu Kremon.

ismi geçenler

2005-10-19T17:02:00.000-04:00

soldan: Jean, Vincent, François, Paul

ararken

2005-10-19T16:59:00.000-04:00